این پست رو ببینید:http://gahnegar.blogsky.com/1396/03/19/post-1364/passengers

و من امروز خیلی غمگینم. و مطمئن هستم که می گذاشتم بخوابد تا تجربه زندگی جدیدتری را داشته باشم!

هِی مانتوهایم را نگاه می کنم. بالا و پایین می کنم. اما به نظرم می آید که تنها مانتوی اداری مناسب، که اندازه ام هم بشود، همان مانتوی گرم زمستانه است. ناچارا همان را انتخاب می کنم و به زوووووور تنم می کنم! این هم از نتایج این تصمیم است و لطف خدا. و من خوشحالم. از خدایم سپاسگذارم. از خیکی شدنم هم! گرچه

خسته شد! گفتم که! می دانستم خسته می شود. مگر یک نفر چقدر می تواند نقش بازی کند. قهریم. ولی من خوشحالم. از اینکه خودش شده. از اینکه احساساتش را بیرون ریخته. و بیزاری اش از من و کارهایم را با چند داد و هوار و بعد هم بی محلی به من نشان داد. البته تحمل این وضعیت سخت است. آن هم درست در هفته ای که دو جا

فراموشی یکی از نعمت های الهی است. که فراموش کنی چه به تو گذشته. که با امید به آینده زندگی کنی. اما نمی دانم چه حکمتی است که زن ها دیر فراموش می کنند. و بارها و بارها غرق خاطرات شوم، به خود می پیچند. آنها گاهی تنها منتظر یک عذرخواهی، یک قبول اشتباه شما هستند تا ب

می گوید اشکال ندارد فلانی جان. مراقب خودت باش

می گویم ممنون مهربونم

و در جواب برایم بوسه میفرستد.

و ای کاش می فهمیدی که حرف من از صد فحش بدتر بود. که متلک بود به دل وحشی تو. که مسلما بعد لفت دادن از گروه, تو را مهربانم صدا نخواهم زد, مگر به کنایه

اگر می فهمیدی که اوضاعت این نبود

اگر می توانستم که مقصودم را برسانم که اوضاعم این نبود